Medycyna estetyczna
Zabiegi medyczne oraz zdrowie

Pokazowy charakter zaburzeń histerycznych.

Posted in Uncategorized  by admin
May 26th, 2019

Ważną cechą jest pokazowy charakter zaburzeń histerycznych który podkreśla w patologicznym stopniu cechy histeroidii. Nie zdarza się więc, aby objawy te występowały w samotności. Na oddziale pojawiają ,się często w obecności personelu, zwłaszcza lekarskiego. Niektóre objawy można sztucznie sprowokować, np. przez ucisk na żyły szyjne. Sposób ten, podawany właściwie dla wywołania prawdziwego napadu padaczkowego, oddaje wielkie usługi, gdy chodzi o sprowokowanie dla celów rozpoznawczych napadów histerycznych, zarówno dużych, jak i małych. Udaje się to zwłaszcza w obecności większego kręgu widzów, np. na wykładzie. Histeryków często nie trzeba prosić o pokaz. Są tacy, którzy samorzutnie demonstrują, gdy potrzeba, swoje objawy. Czasem chory, gdy go poprosić, aby pokazał, jak u niego wygląda napad, pokazując na zawołanie objawy, dostaje ich naprawdę. 10. Uleczalność jest bardzo ważną cechą zaburzeń histerycznych. Czasem w wątpliwych przypadkach przystępujemy do energicznego leczenie i ex uvantibus uzyskujemy pewność rozpoznawczą. Zdarzają się jednak i ciężkie, zaniedbane, przewlekłe postacie histerii. 11. Drżenie histeryczne (tremor pithiaticus) może być składnikiem objawowym różnych zespołów histerycznych, może jednak czasem występować jako samodzielny, jednoobjawowy obraz kliniczny. Różnicowanie między takim drżeniem czynnościowym a organicznym sprawia czasem dużo kłopotu neurologom. Read the rest of this entry »

Comments Off

Mimowolne oddanie moczu.

Posted in Uncategorized  by admin
May 26th, 2019

Mimowolne oddanie moczu w czasie napadu nie zdarza się w histerii. Jeżeli mamy możliwość dokładniejszej obserwacji, to łatwo stwierdzić, że oddawanie moczu w padaczce odbywa się małymi porcjami tylko w okresie klonicznym między jedną a drugą drgawką. Jeżeli w histerii wyjątkowo chory się zanieczyścił, to dzieje się to w przerwie między serią niby-drgawek lub na zakończenie napadu, zawsze jednym strumieniem. U mężczyzn wzwód prącia i wytrysk nasienia przemawiają zawsze za padaczką. Chorzy po napadzie prawdziwym budzą się stopniowo, odzyskując świadomość poprzez wszystkie okresy: coma, Sopot, somnolentia. Budzą się rozbici i zmęczeni. Po napadzie histerycznym następuje dziwnie szybki powrót do sił, chorzy nie są zadyszani, czasem skarżą się na zmęczenie, ale przedmiotowo brak jest dowodów tego, świadomość ich przejaśnia się również nader szybko. Po padaczkowym napadzie jest zupełna, prawdziwa niepamięć. Read the rest of this entry »

Comments Off

Duże napady histeryczne.

Posted in Uncategorized  by admin
May 26th, 2019

Szczególne znaczenie praktyczne mają duże napady histeryczne, które kiedyś w dziejach psychiatrii odgrywały niebywałą rolę, szerząc się nagminnie, np. w klinice Charcota. Napady te w naszych warunkach zdarzają się coraz rzadziej i tylko wyjątkowo przybierają niesamowite rozmiary histerii dawnych czasów. Od padaczkowych napadów drgawkowych odróżniają się one nietypowym przebiegiem nawet, gdy chory na oddziale miał wielokrotnie sposobność podpatrzeć przebieg prawdziwych napadów. Brak jest więc takich objawów, jak aura, krótkotrwała faza toniczna, dłuższa faza kliniczna. Napad padaczkowy nigdy nie trwa dłużej niż 2 min. (kto nie wierzy, niech sprawdzi ze stoperem w ręku), podczas gdy napad histeryczny trwa znacznie dłużej, nawet godzinę i więcej. Napad prawdziwy rozpoczyna się nagle, co najwyżej po pewnym okresie neurastenicznych zwiastunów bez widocznej przyczyny wzruszeniowej, podczas gdy napad histeryczny najczęściej poprzedzony jest jakimś urazem psychicznym, np. kłótnią, złą wiadomością, rozczarowaniem, zdenerwowaniem, zmartwieniem, gniewem itd. Duży napad histeryczny często występuje u szczytu innych narastających objawów psychicznych lub cielesnych. Read the rest of this entry »

Comments Off

Histeria.

Posted in Uncategorized  by admin
May 26th, 2019

W histerii fizjologiczne te zjawiska dochodzą do niebywałych rozmiarów, tak że można powiedzieć, iż cały aparat neurowegetatywny jest na usługach wyobraźni chorego. Z kolei powstałe tą drogą zaburzenia spotykają się z odczynem chorego, tak że powstaje błędne koło wzajemnych uzależnień. 4. Sugestywność jest złą i dobrą stroną histerii. Złą, gdyż na treść wyobraźni, a tym samym i na procesy ideoplastyczne ma przemożny wpływ otoczenie, które niewłaściwym zachowaniem może wzmacniać mechanizm ucieczki w chorobę lub podsuwać pomysły ideoplastyczne. O histerii mówi się też słusznie, że jest wielką naśladowczynią. Objawy histeryczne mogą do złudzenia naśladować mnóstwo chorób. Dobrą stroną sugestywności jest to, że umożliwia ona korzystne oddziaływanie na chorego środkami psychoterapii i psychagogiki (reedukacja lecznicza). 5. Celowość odczynów histerycznych, o której wspominaliśmy powyżej. Cechy tej nie trzeba mieszać ze świadomą symulacją. Read the rest of this entry »

Comments Off

Dolegliwości hipochondryczne.

Posted in Uncategorized  by admin
May 25th, 2019

Dolegliwości hipochondryczne są zjawiskiem klinicznym nadzwyczaj gęstym. Stykają się z nimi codziennie lekarze wszelkich specjalności. Skargi hipochondryczne narastają w miarę postępów popularyzacji nauk lekarskich, oczywiście źle prowadzonej. Wiadomości         popularno-naukowe z zakresu medycyny stają się źródłem urazów jatrogennych. Urazy jatrogenne zadają chorym najczęściej lekarze swoimi nieostrożnym wypowiedziami na temat rozpoznania i rokowania. Jeżeli osoba histeryczna pragnie podświadomie poczuć się chorą, to wiadomości takie wchłania wśród objawów agrawacji. Pamiętać jednak należy, że dolegliwości hipochondryczne, jeżeli im towarzyszy poczucie choroby somatycznej, bywają znamienne dla zespołu neurastenicznego. W przypadkach tych mówi się zazwyczaj o stanie mieszanym neurasteniczno- histerycznym. Niektórzy psychiatrzy uznają odrębną jednostkę nozograficzną pod nazwą hipochondrii i zaliczają ją do nerwic. W różnicowaniu trzeba jednak pamiętać o dwóch jednostkach: o obłędzie choroby (paranoia hypochondriaca) i o hipochondrycznej postaci schizofrenii (schizophrenia somatopsychica sive hypochondriaca). W praktyce zapomina się również, że często endogenna depresja może przebiegać pod postacią ciężkich dolegliwości hipochondrycznych. Kto nie zna diagnostyki psychiatrycznej, ten bardzo łatwo pada ofiarą pomyłki rozpoznawczej, która w skutkach bywa bardzo groźna aż do samobójstwa chorego włącznie. Skargi hipochondryczne wprowadzają lekarza w błąd, zmuszają go do badań i do daremnych poszukiwań źródła zgłaszanych dolegliwości. Read the rest of this entry »

Comments Off

Odróżnienie porażeń i niedowładów organicznych od czynnościowych.

Posted in Uncategorized  by admin
May 25th, 2019

Zagadnieniem praktycznie bardzo ważnym jest odróżnienie porażeń i niedowładów organicznych od czynnościowych. W tych ostatnich zachodzi tego rodzaju neurologiczna sprzeczność, że są one z zasady wiotkie, a jednak odruchy ścięgnowe, okostnowe i mięśniowe są wywołane nawet przy ciężkich i długotrwałych porażeniach; co najwyżej bywają ogólnie wygórowane. Ważną wskazówką jest odczyn zwyrodnienia, pojawia się on jednak po pewnym czasie, a z początku może go nie być. Długo utrzymujące się przykurcze histeryczne mogą w końcu doprowadzić do trwałych zniekształceń anatomicznych. Przy właściwym leczeniu powikłań takich nie powinno być lub powinny szybko przeminąć. Ostatnio (1963) Krokowscy i Schliak ogłosili obiektywną metodę odróżniania porażeń prawdziwych od symulowanych. Read the rest of this entry »

Comments Off

Histeryczne stany podniecenia psychoruchowego.

Posted in Uncategorized  by admin
May 25th, 2019

Histeryczne stany podniecenia psychoruchowego różnią się od katatonicznych żywą grą afektów, które chory doskonale moduluje, utrzymanym chociażby w ujemnym znaczeniu kontaktem afektywnym, wpływem sytuacji wzruszeniowej na wybuch i przebieg podniecenia, kapryśnością i teatralnością zachowania, pełną przesady i chęci imponowania otoczeniu niezwykłością objawów. Częste u histeryków pogróżki samobójstwa są nieszczere i wyjątkowo tylko prowadzą do zamachów, zwykle sfingowanych. Częste są przy tym spazmatyczne napady płaczu lub śmiechu, czasem na przemian, dla tym większego wrażenia. Chorzy wżywają się w choroby i potrafią odegrać przy odpowiednim uzdolnieniu nawet dość udatnie chorobę psychiczną. Popełniają przy tym oczywiście mnóstwo niekonsekwencji, wynikających z nieznajomości diagnostyki psychiatrycznej. Porównując histeryków z symulantami widzi się słuszność często powtarzanego powiedzenia, że symulant chce wydać się chorym, a histeryk chciałby chorym być. Przy omawianiu tzw. nerwic roszczeniowych powrócimy jeszcze do tego zagadnienia. Nie zbadana jest jeszcze dokładnie sprawa zamroczeń histerycznych. Dezorientacja w miejscu i otoczeniu przybiera tutaj zazwyczaj postać katatymiczno-fantastyczną, u kobiet nierzadko z wyraźnym zabarwieniem erotycznym, zachowują się, jakby zostały dla niecnych celów porwane przez zbójców, przeżywają niezwykłe przygody i emocjonujące niebezpieczeństwa. W środowisku sfanatyzowanym może dojść do zamroczeń treści religijnej z przeżyciami zachwytu (ekstazy). Read the rest of this entry »

Comments Off

Zaburzenia ruchowe.

Posted in Uncategorized  by admin
May 25th, 2019

Zaburzenia ruchowe polegają na czynnościowych niedowładach, porażeniach i przykurczach. Dotyczą one grup mięśniowych według popularnych wyobrażeń, np. noga, ręka, obie nogi, połowa ciała dokładnie według linii środkowej itd. I te zjawiska zawdzięczają swe powstanie sugestywności i pędowi do naśladownictwa. Histeryczne porażenia połowicze są następstwem naśladownictwa źle podpatrzonych porażeń organicznych w otoczeniu. Częstym objawem jest niemożność stania (astasia) i chodzenia (abasia), najczęściej występująca łącznie jako astasia abasia hysterica. Stan ten, o ile nie jest symulowany, bywa często wyrazem lęku hipochondrycznego, zaszczepionego nierzadko przez zbyt troskliwe otoczenie, również przez nieostrożnych lekarzy. Chory boi się wówczas wstać z łóżka lub poruszać się, aby mu to nie zaszkodziło. Dobrze ten stan lękowy oddaje termin stasobasophobia. W ogóle psychogenne zaburzenia chodu są odrębnym rozdziałem fenomenologii klinicznej; wystarczy wskazać na pojęcie tabes psychogenes. Analogicznym zjawiskiem jest bezgłos histeryczny (aphonia) albo mowa tylko szeptem (pianismus), lub chrypliwa (dysphonia), zdarzające się często w praktyce laryngologicznej. Read the rest of this entry »

Comments Off

Rzekome nerwice narządowe.

Posted in Uncategorized  by admin
May 25th, 2019

Rzekome nerwice narządowe histeryczne stanowią chyba większość psychonerwic, z którymi stykają się interniści, lekarze ogólni, neurolodzy i psychiatrzy. Rozgraniczenie między tymi rzekomymi organozami, których treścią kliniczną są dolegliwości i wyobrażenia hipochondryczne; a prawdziwymi jest teoretycznie niemożliwe. W praktyce za prawdziwe nerwice narządowe uważamy te, które przebiegają z objawami korowo-trzewiowymi, nie dającymi się sfingować. Jeżeli badanie przedmiotowe wypadnie ujemnie, uznajemy przypadek za czystą histerię. Ponieważ nie da się ustalić granic wpływu kory mózgowej na narządy wewnętrzne, nigdy nie mamy pewności, czy pod czysto podmiotowymi dolegliwościami nie kryje się jednak jakieś przedmiotowe odchylenie od stanu prawidłowego. Zresztą uporczywe zaburzenia histeryczne mogą z biegiem czasu przejść w przedmiotowo uchwytne uszkodzenia somatyczne i trudno wówczas orzec, co tu było pierwotne, a co wtórne. Read the rest of this entry »

Comments Off

Obecność prątków gruźlicy w krwi.

Posted in Uncategorized  by admin
May 24th, 2019

Obecność prątków gruźlicy w krwi jest jednym z zasadniczych warunków powstawania ostrej gruźlicy prosówkowej zarówno uogólnionej, jak i ograniczonej do płuc. Do małego krążenia prątki dostają się za pośrednictwem krwi. Zatem ostra gruźlica prosówkowa płuc jest krwiopochodną postacią gruźlicy. Istnieją 4 możliwości zawleczenia prątków gruźlicy do płuc za pośrednictwem krwi. W jednych przypadkach masy serowate z prątkami przebijają się po zniszczeniu ściany żyły do światła naczynia z ogniska gruźliczego w węźle, płucu lub innym narządzie. Tworzenie się gruzełków w błonie wewnętrznej żyły (endophlebitis iubercuiosa) z następowym ich serowaceniem i rozpadem może wieść także do rozsiewania prątków za pośrednictwem krwi. W obu wypadkach prątki z krwią żylną dostają się do, prawej komory serca a następnie do płuc. Badania Hilbschmanna dowiodły, że te sposoby przenikania prątków do płuc, przyjęte przez Weigerta, nie odgrywają poważniejszej roli. Najczęściej (Gohn) prątki dostają się do płuc drogą limfatyczno-krwionośną (tubercuiosis pulmonum miliaris lymphohaematogenes). Mianowicie po przebiciu się zserowaciałego ogniska gruźliczego (przeważnie jest to ognisko w węźle wnękowym lub oskrzelowym) do naczynia limfatycznego prątki z prądem limfy trafiają do przewodu piersiowego a stąd do prawej połowy serca i do płuc. Read the rest of this entry »

Comments Off

« Previous Entries Next Entries »